Aman Petrol…

Dünya yeni bir savaş düzenine geçmiş, biz hâlâ “araba bugün çalıştırılır mı, yoksa hatırası mı yaşatılır?” noktasındayız. Ortadoğu kaynıyor, piyasalar uçuyor… Biz de benzinlikte tabelaya bakıp “bu gerçek olamaz, bu bir sosyal deney” diye içimizden geçiriyoruz.

Petrol deyince eskiden aklımıza Ajda Pekkan’ın “Aman Petrol” şarkısı gelirdi. Neşeliydik, umutluyduk… Şimdi aynı şarkı çalsa, herkes otomatik olarak cüzdanını kontrol ediyor. Refleks oldu.

Benzin fiyatları öyle hızlı değişiyor ki, pompacı abi bile yetişemiyor. Adam sabah “abi 73” diyor, öğlen “abi 78 oldu galiba”, akşam “abi ben de anlamıyorum, siz ne vermek isterseniz…” noktasına gelmiş. Tabela zaten ayrı bir karakter: sabah başka, akşam başka… Netflix dizisi gibi, her bölüm sürpriz.Şadi ile dün akaryakıt haberi yapalım dedik düştük sokaklara Vatandaş desen dert küpü. Eskiden “depoyu fulleyelim” derdik, şimdi “yarım depo mu alsak yoksa arabayı evin önünde dekor mu yapsak?” diye düşünüyoruz. Hatta bazıları arabaya bakıp konuşmaya başlamış: “Bak oğlum seni çok seviyorum ama aramızda biraz mesafe koyalım…”
Eskiden uzun yol planları yapılırdı: “Hafta sonu şuraya gidelim mi?” Şimdi plan şöyle: “Market yakın mı? Yürüyerek gidilir mi?”
Pompacı da dertli, vatandaş da dertli, araba zaten suskun… En mutlu olan galiba bisikletçiler. Onlar da köşede bize bakıp hafif gülümsüyor: “Demiştik…”

İşin en ilginç yanı şu: Benzin alırken artık matematik profesörü gibi hesap yapıyoruz. “20 litrelik alsam, şu kadar km gider… ama klima açarsam…”

Araba kullanmak değil, mühendislik projesi resmen.

Kısacası durum şu:

“Aman Petrol” artık bir şarkı değil, toplumsal bir ruh hali.
Gülsek mi ağlasak mı belli değil ama kesin olan bir şey var:

Böyle giderse millet arabasına binmeyecek… arabayla duygusal bağ kuracak.aman petrol şarkısı yerini
“Seni uzaktan sevmek aşkaların en güzeli .”bestesine bırkacak