Yaman Yamaç KUNUKCU (Gebze Muhabiri)
Koz Kocaeli’de Şadi Baba’yla yine hararetli bir tartışmanın içindeyiz. Konu ne mi? Tabii ki yalan…
İnsanların birbirine söylediği yalanlar, yalan haberler, zoraki söylenen yalanlar… Konu dallanıp budaklanıyor ama dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz: Ortada söylenmiş bir yalan var.
İnsan bazen öyle bir inanıyor ki… Dışarıdan bakan “Bu kadar da olmaz” diyor, sen içeriden “Gayet olur ya, mantıklı aslında” diye savunuyorsun. Sonra gerçek ortaya çıkınca ortada iki seçenek kalıyor: Ya kendine “Ben bunu nasıl yedim?” diye kızacaksın ya da durumu kabullenip bir çay koyacaksın. Genelde ikinciyi seçiyoruz; çünkü ilk seçenek fazla yorucu.
Şimdi şu konuyu netleştirelim:
Bir yalana inanmak = aptallık değil.
Ama aynı yalana üçüncü sezon, beşinci bölümde hâlâ inanıyorsan… orada senarist sensin artık.
İnanmak dediğin şey aslında insanın “demo sürüm güven sistemi.”
Birine güveniyorsun, diyorsun ki:
Bugün dedim ki, biraz dostluk konusuna gireyim…
Ama öyle klasik nasihat modunda değil, biraz “yaşanmışlık + hafif yanık kokusu” eşliğinde.
Ben insanlara karşı hep iyi niyetli olmuşumdur. Hani şu “bundan zarar gelmez ya” diye düşündüğünüz tip var ya… işte o benim.
Çalıştığım ortamda da aynıydım. Bir gün Gökhan dedi ki:
“Abi sen hâlâ akıllanmadın. Dostluk yüzünden kaçıncı kazık bu? Biraz dikkat et artık!”
Dedim ki içimden: “Abartıyor…”
Sonra bir düşündüm… çocuk haklı. Excel açsam “yenen kazıklar tablosu” çıkar.
Çünkü dostluk meselesi, hafife alınacak iş değil.
Hani indirimde bir şey alırsın da sonra anlarsın ya “bu niye ucuzmuş…”
İşte bazı dostluklar da öyle: Başta cazip, sonra sürprizli.
İnsan sosyal varlık falan diyoruz ya… doğru.
“Ben yalnız takılırım” diyenler bile 72 saat sonra rehbere bakıp:
“Şu kime yazsam da ‘napıyosun’ desem?” noktasına geliyor.
Ama kritik nokta şu:
Her güldüğün insan dostun değil.
Hatta bazen en çok güldüğün kişi… finalde seni en çok ağlatan oluyor.
Arkadaşlık kolay.
Aynı servistesin → arkadaş
Aynı iştesin → arkadaş
Aynı ortamdasın → arkadaş
Yani sistem otomatik atıyor zaten.
Ama dostluk öyle değil.
Dostluk biraz VIP üyelik gibi: Her başvuran kabul edilmiyor.
Dost dediğin;
Sen düşünce “ben demiştim” diyen değil, seni kaldırandır.
Hatanı alkışlayan değil, “saçmalama” diyebilendir.
Herkes varken yanında olan değil, herkes gidince “ben buradayım” diyendir.
Ama biz ne yapıyoruz?
Telefon alırken 50 video izliyoruz,
Kulaklık alırken 3 gün araştırıyoruz,
Ama dost seçerken:
“İyi ya, eğleniyoruz işte.”
Sonra ne oluyor?
“Yanarım yanarım da…”
“Ah akılsız başım…”
Ve final cümlesi: “Bu devirde kimseye güven olmayacak!”
Aslında güven var…
Ama yanlış kişiye yüklenince sistem çöküyor.
Çünkü yanlış insan, hayatına virüs gibi giriyor.
Önce küçük küçük başlıyor…
Sonra değerler gidiyor, huzur gidiyor…
En son sen aynaya bakıp diyorsun ki:
“Ben ne ara bu hale geldim?”
Bir de en sevdiğim kısım:
Herkes iyi dost arıyor… ama kimse kendine bakmıyor.
Yani herkes “kaliteli insan” peşinde ama kendisi hâlâ “beta sürüm.”
Şimdi dürüst olalım:
Sen sır tutabiliyor musun?
Zor günde ortadan kaybolmuyor musun?
Arkadaş ortamında dostunun arkasından “ufak yorumlar” yapmıyor musun?
Cevaplar biraz bulanıksa…
Geçmiş olsun, sen de birilerinin “yanlış tercihi” olabilirsin.
Dostluk;
Öyle story atıp altına ❤️ koymakla olmuyor.
Emek istiyor, sabır istiyor, karakter istiyor.
Yani kısaca… herkesin harcı değil.
Sonuç?
Doğru insanla yürünmeyen yol, Yandekste doğru görünse bile seni yanlış yere götürür.
O yüzden…
Hayat planı yaparken,
Kariyer hedefi koyarken,
Gelecek hayali kurarken…
Yanına kimi aldığını iyi seç.
Çünkü bazen insanı yolda bırakan şey, yolun zorluğu değil…
Yanındaki “kanka”nın aslında “sadece kanka” olmasıdır.kalın sağlıcakla tabiki kozda
